ZİHNİN ÇİZDİĞİ HARİTA

İnsan, aslında kendi zihninde yaşayan bir bahçe gibidir. Bu bahçede düşünceler tohum, duygular su, alışkanlıklar ise güneştir. Hangi tohumu toprağa gömersen, bir süre sonra o filizlenir. Kimi insan zihninin toprağına karanlık tohumlar eker: Şüphe, korku, yetersizlik. Zamanla bu tohumlar büyür, kök salar, dalları göğsüne kadar uzanır ve soluk almasını zorlaştırır. İnsan kendi elleriyle kurduğu gölgenin altında üşür.

Oysa başka biri, aynı toprağa umut eker. Bir bakarsınız, sabah güneşi gibi ince bir sıcaklıkla uyanır. İçindeki tohum, geceleri sessizce büyür. Bir gün bir bakar: İçinde bir ağaç var. Gövdesi güçlü, dallarında kuşlar. O kuşlar, insanın kendi iç sesleridir; kimi gün şarkı söylerler, kimi gün sadece beklerler ama varlıkları hep içtedir.

Dünya, zihnin bize sunduğu bir aynadır. Ne düşünürsek onu görür, neye inanırsak onu yaşarız. Bir insan, gözlerini sürekli yağmura dikerse, gökyüzünü hep gri sanır. Ama bir başkası aynı gökyüzüne bakıp, bulutların ardındaki maviye tutunur. Fark aynı: Göz değil, bakan zihindir.Olumlu bir eylem, önce zihinde şekillenir. Bir düşünce kıvılcım gibi belirir; sonra o kıvılcım yavaşça bir görüntüye dönüşür: Bir yol, bir hedef, bir yön… Bu görüntü olmadan insan yürüyemez. Çünkü yönü olmayan adım, yalnızca oyalanmaktır.

Hayat, zihinden dışarı akarak şekillenir. İçte doğar, dışa yayılır. İçteki ses “yapabilirsin” dediğinde, adımlar hafifler, omuzlar dikleşir. İçteki ses “mümkün değil” diye fısıldadığında ise, insan daha başlamadan yenilir. Bu yüzden önce içimizdeki haritayı çizmeliyiz. Önce yolun nereye gittiğini görmeliyiz. Önce zihnimizde güneşi yakmalıyız. Çünkü insan, önce içini inşa eder. Sonra dünya, onun ardından şekil alır. Her şey zihinde başlar, zihinde büyür, zihinde dönüşür. Ve bir gün, dönüp arkanıza baktığınızda görürsünüz: Hayat, aslında düşüncelerinizin elinden çıkmış bir bahçeymiş. Ne ektiyseniz, işte o büyümüş. Ve neye inandıysanız, yaşamınız ona dönüşmüş.