TOPLUMSAL GELİŞİMİN ÖNÜNDEKİ GÖRÜNMEZ ENGEL

Felsefi açıdan bakıldığında, anlaşılmak talebi aslında özgürleşme arzusudur; fakat onaylanmak isteği, özgürleşmenin ağırlığından kaçıştır. Anlayış bizi çıplak bırakır, onay ise giydirir. Anlayış bizi çoğaltır, onay ise sabitler. Bu sebeple, insanın “anlaşılma” isteği ile “onaylanma” ihtiyacı arasında sürekli bir gerilim vardır.

Bu gerilimden uzak durmak için çoğu zaman karşımızdaki kişileri sorgusuz sualsiz onaylamak, samimi olmasak bile samimiyetimize inandırmak mecburiyetinde kalırız. Bu durum acı ama gerçektir. Toplum olarak bizi geriye götüren, hem kişisel hem de toplumsal gelişimimizi olumsuz etkileyen bir ikilem söz konusudur.

Bu ikilemde gerçekten anlaşılmayı bekleyen insanların sayısı arttıkça, daha sorunsuz bir toplumda yaşama imkânı elde edebiliriz. Çünkü sürekli onay bekleyen, ne anlayan ne de anlamaya çalışan; anlaşılmak yerine yalnızca onay ve beğeni arzulayan bir toplumdan hayır beklemek afakîdir.

Gerçek gelişim için hakikatin peşini bırakmamalıyız.