ÖZEL OLAN KENDİ YOLUMUZDUR

Bazen bir bahçıvan gibi yaşıyoruz; elimizdeki sulama bidonuyla önümüze çıkan her filizi yeşertmeye çalışıyoruz. Oysa bazı tohumlar ne kadar su verilirse verilsin, toprağın derinliklerinde uyanmaz. Hayatın bize fısıldadığı ilk derslerden biri şudur: Her şey büyümek için yaratılmamıştır. Bazı şeyleri sulamayı bırakmak, onları öldürmek değil; kendi bahçemizi korumaktır.

İnsanlar da böyledir. Kimileri yolumuzun kıyısında açan mevsimlik çiçekler gibidir; bir yaz boyu yanımızda parlar, sonra sessizce solarlar. Onların gitmesi, kötü oldukları anlamına gelmez. Sadece mevsimlerini doldurmuşlardır. Kimi dostluklar, kimi sevgiler, kimi beraberlikler yalnızca hikâyemizin belli bir sayfasına yazılır. Sayfa çevrilince, satırda kalmaya direnen gölgeler bizi yalnızca geriye doğru karanlık bir girdaba çeker.

Yolumuz, başkasının ölçüsüyle kıyaslanamayacak kadar bize özeldir. Kimi erken açar, kimi geç; kimi göğe yükselir, kimi köklerinde huzur bulur. Zaman çizelgemiz diğer insanlardan her daim farklıdır; sevinçlerimiz de, kederlerimiz de bize özeldir bize aittir. Başkasının hızına yetişmeye çalışmak, kendi kalbimizin ritmini duyamamaktır. Başkasının peşinden gitmediniz diye treni kaçırmış olmazsınız; çünkü sizin için gelen tren hâlâ raylarda ilerliyor. O tren, yalnızca size ait bir istasyonda duracak.

Ve işte en büyük özgürlük: Birilerinin peşinden çaresizce gitmemektir. Çünkü birilerinin peşinden nereye varacağını bilmeden gitmek, aslında önden gidenlere zincirlenmektir. Bazen bırakmak, en derin sadakat biçimidir; kendinize sadık kalmanın en sessiz, en güçlü hâlidir. Her şeyin mutlaka mutlu bir sonuca bağlanması gerekmez. Bazen açık kapılar kapanmaz, yalnızca aralık bırakılır; biz de oradan süzülen rüzgârla yönümüzü buluruz.

Hayat, tekrar tekrar bize göstere göstere ispatlıyor: Uzaklaşmak, bir ihanetten çok, bir merhamet biçimidir. Kendinizi sevmeyi seçtiğiniz an, size yük olan her şeyden hafiflersiniz. Ve işte o an, asıl büyüyen şey, içinizde saklı kalan siz olursunuz.