KAYIP ŞEHİR

Azametini hissedip bedbaht yüzüne sabrederek yola revan olanların omuzlarından süzülür şehir.
Sokaklarının sonunda mavi gözlü bir tebessüm karşılar onları.
Denizle bulutun öpüştüğü ince ufuktan salar hülyalarını üzerimize.

Azametini asırlardır taş kalelerinde saklayan şehir;
bedbaht yüzünü yalnız sabredebilenlere gösterirken,
yenilgilerle değil, yenilgilere rağmen ayakta kalanların nefesiyle yoğrulmuştur.

Rüzgâr, Lala Mustafa Paşa Camii’nin kemerlerinden geçerken
bir zamanlar burada dua eden askerlerin fısıltısını taşır.

Surların gölgesine düşen her adım,
şehrin hafızasında yankılanan bir hatıradır.

Yolun sonunda, her defasında mavi gözlü bir tebessümle açılır denize…
Bulutla denizin öpüştüğü o ince çizgiden Mağusa’ya
hülyalar salınır gökyüzüne.

Savaşın küf kokusundan arınmış,
tarihin kalın defterlerinde süzülmüş bir merhamet…
Bu şehir, acılarını ve direncini taşıyabilenlerin arasından
yükseldi ışığa.