HER GÜN

Her gün yeni bir gün 

Kalbime sığmayan dileklerimle uyandım sabah. Anılarımız sinmiş evin içine. Zahmetli bir yaşam belki yaşadığımız fakat değiştiremediğimiz kendi gücümüzü aşan bir iradenin içinde kaybolduk yıllarca. 

İçimizde kıramadığımız zincirlerle yüzleştik ve bildiğimiz halde, en can alıcı şekilde acıttık birbirimizi.  Zincirler bizim elimizdeydi üstelik bir rahat bıraksaydık yaşamı, yan yana olma arzusunu, belki hayat bize kendince sunacaktı güzelliğini ama insanoğlunun aç gözlülüğünün tamahı var içimizde, hani o hep benim hep benim olmalı diyen …

Adaletin terazisi yine benden yana eksildi, veren taraf olmanın ağırlığını bile tartmıyor artık gönlüm giden gittiğiyle mutlu, kalan ise kendi derdine dert eklenmiş suretiyle beklemede .. Ve adalet belli ki başkasından beklediğim değil kendine verdiğin değer kadardı zorla alınması gereken bir değer. Benim ki saklıymış galiba sandıklara saklanmış demekki bulmak bayağı zamanımı aldı. 

Yanımda olmak ile yanımda durmak arasındaki farkı bugün hissettim. Varlığın gölgeydi yokluğun ise ağırlık. Fazladan bakışlar üzerimde tesir  etmiyor artık ,  yokluğunun yanıbaşımdayken olamayışının kaybı gerçekten cok acı ve gerçek ta ki ben fark edene kadar ışıklarını yakmış beni bekliyordu, bana çarpmayı bekliyordu.  Tam manasıyla var olmamış bir bağlılığın boşluğunu gördüm  Ve çarptığım kapıyı açmamak üzere çarptım.  Birini kaybetmek belki de onun hiç olmayışını bilmek için söylemem gereken bir sözmüş  teslimiyetten azade, cesaretin ya da sabrın günlerce tuttuğun görmezden geldiğin hislerin konuşmasıymış benim hal dilimle ..

Hal diliyle sözlerimin tesir etmediğin zamanlarda kendimce sevgi üslubumdur aslında sessiz bir sevgi isyanı ve o gün saçının dokusunda gezdirdim ellerimi , istedim ki parmaklarım ruhuna dokunsun . Olmadı dokunamadı usulca sevgim senin sevgisizliğinin üstenden gelemedi. Değil kalbinin derinliklerine, belki bedenin bile hissetmedi .

Bir sözden öteye gidemeyen sözlerini boğdum sigara dumanında ..Hayal kırıklığımı kırdığım camlarla anlatmak isterdim sana  amma o kadar hafifti ki sözlerin,   sigara dumanın buğusunda boğuldular ben duyamadan.  Dedim ya adalet terazisi yine benden yana eksildi.  Yanımda olanı hissetmeliydi kalbim ,  tesirsiz sözlerini değil. bana bakmaya üşenen o gece karası gözlerinde bulmalıydım sevgiyi.

Hırçınlığım hissedemeyişimden ya da hissedemediğinden . Sesinin cılızlığı hükmetmedi ayaklarına Çok isterdim bir tek sakın deyişimin dermansız bırakmasını  dizlerini Olmadı benim içimin fırtınası senin sessizliğinde  boğuldu yine. Senin acizliğinde .

En keskin Vedam ruhuna bile dokunamadı, ardındaki solgun gölgen de şimdi cenaze törenindeyim bu sözlerimin .

Ya sen ? Nerdesin bugün. 

Ruhumun doyumsuzluğuna teslim olmasaydı  nefsim , yastığım bana kus tüyü  olurdu,  uykularım sızısız sabahlarım hafif . Senin ağırlığın bile yastığa sığamadı ve eğer başlamasaydı bugün; hala o günün ihtimali ile yine severdim seni . ihtimaline tutunurdum en azından . Çünkü bazensevgi yaşanandan çok yaşanılacağına inanılan bir hayalin içinde büyürmüş .

Sende öyle oldun fazlaca büyüdün içimde ve sonunda adaletin terazisi benim içinde değişmedi. 

Ve bugün

Bir gün daha bitti.

HÜSNİYE FURAL