DİJİTAL SEVGİ

Sosyal medyadan bir adım geri durmayı düşündüm bugün. “Acaba kim hatırlar?” diye bekleyebildiğim birkaç saatti sadece. Gerçekten sevildiğimi ve unutulmadığımı hissettirdi, kendimi ayırdığım o zaman.

Peki ya sonra olanlar?

Biz eskiden arkadaşlarımızın doğum günlerini ezbere bilirdik, telefon numaralarını da… Niyetim aidiyet yoklaması; en büyük öz eleştirim de elbette yine kendime. Acaba sosyal medya olmasa ben de bu kadar kişiyle ilgilenebilir, hayatlarına dokunabilir ya da destek olabilir miydim? Tabii ki cevabım hayır. Kaçımız sevdiğimizi sandığımız kişilerin gerçekten yanında olabiliyoruz? En keyifli ya da en üzgün anlarında; bizim bir mesajdan öteye gidemeyen cümlelerimizde teselli olsunlar isteyip, üstelemiyoruz bile.

Sosyal medya, kalbimizin hatıralarına bizim yerimize sahip çıkıyor. Tanıdık bir koku kimi hatırlatır mesela? Siz bir yemeğin ismini, bir kumaş parçasını adlandırdığınız oldu mu? Ben, eşyaların bile kişilere benzediğine inananlardanım. Bu bağlamda, kendi ruhuma yabancı hiçbir surete yakınlığı seçemem.

En kalabalık yalnızlık, en çok tanınan kalbin sessizliğiydi.

Hayatımıza giren herkesin bizim üzerimizde bir rolü, hayata giriş sebebi var ki… Hayatta sahip olamadığımız en gizli halka sevgi; bizi birbirimize bağlayan.

İçinden gelen sesi dinleyip kendini dışarıya kapatmak bazen en iyi çıkış yolu. Gerçekliğe ayak uyduramadığımız zamanlardan yoruldum. Haklı bir isyanın haksız tarafında sorgudayım. Hassas düşüncelerimizi bizden gün ve alan bilmediğimiz bir varlıkla, sosyal medya ile mücadele ediyoruz. Kırılan gönlümüz zihnimizi karıştırırken, sevdiklerimizden çok bir ekrana bağlandık. Duygusal açlığımızı başkalarının mutluluğunda gölgeledik.

İçim kırıldı biraz. Cığırtkanlığımın sonucunda, sevgimin sadece benden ibaret olduğunu fark ettiğim; emeğimi, sevgimi verip hüsrana uğradıklarımı uğurluyorum bu yeni yaşımda. Ne yapayım, sevmediğim çiçeğe su vermekten aciz ruhum…