Cezaevinden Gelen Umut: “Neden Olmasın? dedim.”

Bazen umut, en kalın duvarların ardında filizlenir; en sessiz yerlerde en gür sesi bulur. İnsan, hiç beklemediği bir anda bir hayalin nabzını tutar ve o an, kader ince bir yerinden çatlar. Bu satırlar, bir kitabın hikâyesinden çok daha fazlasını fısıldıyor: Görülmeyeni görmenin, inanılmayan bir düşe omuz vermenin ve “olmaz” denilen yerde kalpten bir “neden olmasın” demenin hikâyesi…

Size neden bu kadar heyecanlı olduğumu anlatmakta zorlandım… Ama olayın özü yazının sonundaki fotoğrafta saklı. Evet, Yılmaz bir kitap. Ama benim için çok daha fazlası. Birkaç ay önce, bir şiir söyleşisi için cezaevine gitmiştim. Amacım sadece sanatla oradaki insanlara dokunmaktı. Ama orada, bu kitabın yazarı olan arkadaşımızı, Emrah Altundağ’ı keşfettim. Baktım ki, kimse elini uzatmamış, kimse onun yazar olma hayalini ciddiye almamış. İşte o an, kendi kendime “Neden olmasın?” dedim. Geri dönmek yerine, elimi uzattım.
Bugün bu kitabı elime aldığımda hissettiğim şey; bir insanın hayatına dokunmanın, kimsenin inanmadığı bir hayali gerçeğe çevirmenin gururudur. Bu, sadece bir kitap değil, bir şans, bir umut hikayesidir.
Yılmaz’ı alın, okuyun ve o duvarların arkasından gelen bu güçlü sesi siz de duyun. O, herkesin “olmaz” dediği yerde, “Neden olmasın!” diyenlerin başarısıdır.

Ve şimdi bu kitap, bir son değil; duvarların ötesinden uzanan bir başlangıçtır. Bir insanın içindeki sesi duymanın, ona inanmanın ve o sesin kelimelere dönüşmesine tanıklık etmenin hatırasıdır. “Yılmaz”, yazıldığı yerle değil, taşıdığı umutla anlam kazanır. Çünkü bazı hikâyeler, en karanlık yerlerden çıkarak ışığı hatırlatır; bazı hayatlar ise tek bir “neden olmasın” ile yeniden yazılır.

(Şair Elvan Ergene)