NEFESSİZLİĞİM EN BÜYÜK ENGELİM

Bir nefesin benden neler aldığını bilemezsin,
Bir nefeste neler düşündüğümü de,
Ya da bir nefes için artık olmadığımı…
Bir nefese sıkıştırılmış olabilir mi benim hayatım?
“Bir nefeslik hayat” dediğimizde anladığın neydi peki?

Kalbinin nefes almasından bahsetmek istiyorum,
Sarılınca içinden şöyle bir “ohh” diyebildiğin…
Tanıdık geldi mi?

Nefes, kalbin nefesi; hayatın anlamlandırdığı bir soluk.
Kaç dakika nefessiz kalabilir ki insan?
Hele ki hayatın bağlı ise kablolarla,
Bedenin hâlâ oradayken zihnin senden uzakta,
Kendini seyrederken bulduğun anları hatırla bir an.

Nefessizlik, yıllara yayılan bir boğulma hissi…
Bir hastane yaşam yerim senin doğumundan beri,
Gocunduğumdan değil de hani,
Ben de isterdim diğer bebekler gibi olabilmeni.

( Bir hastane köşesinde yıllarını geçirmek zorunda kalan annelerimize, bir nefes için ömrünü verecek olan annelere, bir nefesin bir ömre bedel engeli ile yaşamak zorunda kalan annelerimize ithafen yazıldı. Engel bazen sizin normal bile saymadığınız her şeye engeldi. )