BİR KADININ SEVGİYE SIĞINMIŞ ÖFKESİ

Yarının telaşını bugünden hafifletmek mümkün mü?

Peki çekilecek acıyı önceden çeksek mesela, an geldiğinde daha mı az hissederiz …

Bugünün ağırlığını hafifleten, yarının yükünü tatlandıran; damağa, gönle dokunan bir istek şansın olsa ne istersin hayattan.

Ya da ben, ben ne isterdim sormak geldi mi hiç aklına?  

Yıllarca senin ardında durdum,  doğruna doğru yanlışına yanlış dedim.  Senin için siyah neyse benim içinde oydu

Ama……

Asırlarca yan yana olsak da, insan bir bakışında hissettiği ihmalle.

Tüm köprüleri yıkabilecek kadar kırgın olabiliyormuş.  

Hele ki umursanmadığını düşündüğünde,

Kendi dünyası kadar, karşısındakinin dünyasını da yakma derdine düşermiş.

Anladım.

Sen ordaydın.

Ben de ordaydım.

İkimizde birbirimizden azade…

Bu bir isyan değil belki, 

Tatlı bir yakarışımın bir zaman sonra duyulmadığının ispatı bence 

Asıl fedakârlığı kim yaptı?

Ben mi?   Sen Mi?

Kendi üzerindeki suçluluk hissini önlesin diye ruhun mu?

Suçluluk mu?  Seni yanımdan uzaklaştıran,

Fedakârlık hissi mi beni her gördüğünde ezildiğin.

Bağışlamak en büyük ceza aslında sana,

Benim iyiliğimle öleceksin, sevgi kelimelerimin altında ezilerek,

Bitmeyen bir çile, durmayan bir sevgi işkencesi yaşadığın.

Yaptıklarına rağmen hala senin yanında oluşumu kabul etmiyor vicdanın.

Senin de beni görmezden geldiğin zamanlar oldu mutlaka,

Üstelik ben sana,  bağıra çağıra,  ağlaya sızlaya kendimi anlattığımda .

Odun kesilmişti o kahverengi gözlerin.

O kadar anlamsız baktın ki günlerce,  içine işleyemedi benim gözyaşlarım.

Oysa sen,  kahkahalardan akan gözyaşlarını seversin.

Sen beni görmedikçe silindim kendimden,

Sen beni sevmedikçe bende sevmedim kendimi her sabah.

Bir kırgın çocuğun gözyaşları değil benim ki, derin bir kadının hayatta kalma biçimi.

Bakalım ne zamana kadar fark etmeyeceksin?

 Sana bıraktığım, işaret fişekleri eninde sonunda yine senin elinde patlayacak.  

Ama ben o an yine yanı başında olacağım.   

 HÜSNİYE FURAL

İnstagram adresi : Neva­_zamansiz_kelime