GÖNÜL

Estin seher yeli gibi.

Aktın bahar seli gibi.

Mecnun oldun deli gibi,

Leyla denen cisme gönül.

Söyle seni kime verem,

Ferhat-Şirin, Aslı-Kerem…

Sen Arzuysan ben Kamberem,

Hayat verdin isme gönül.

Tahtın yıkık viran olmuş,

Bağrın yanık hüzün dolmuş,

Boynun bükük benzin solmuş,

Bak bendeki resme gönül.

Bülbülsün can kafesinde,

Gül dersin son nefesinde,

Söz nağmedir şen sesinde,

Şarkı söyle, susma gönül.

Türkü yaktın her güzele,

Sözden saza, dilden tele.

Düştün yine gurbet ele,

Sırra kadem basma gönül.

Gurbettesin hep yıllardır,

Sılaya dön yollar vardır!

Seni seven kullar vardır,

Haktan umut kesme gönül.

Uslan gayri gülüm aman!

Dinler misin bulsam ferman,

Gel yarana olam derman,

Yâre öyle küsme gönül.

İsyan etme kaderine,

Boyun eğme kederine,

Aşkı tanı, in derine,

Her gün yağıp esme gönül.

Aç kapını çaldı zilli,

Ela gözlü, yüzü çilli,

Güler yüzlü, tatlı dilli,

Boşa kilit asma gönül.

Sen Anka’sın ben Kafdağı,

Masallarla kurduk bağı.

Geçti ömrün gençlik çağı,

Geldik en son kısma gönül.

Şair Şerif Ali DENİZMEN