Nöbetçi Eczaneler
Bir Ramazan Bayramı daha gelip geçti. Hayatımız bir süreliğine şenlendi. Telaşların içinde koştururken vakit ayıramadığımız eş, dost, akrabayla beş dakika da olsa bir araya geldik. Bayramlaştık, sohbet ettik, ikram ettik. Tabi ki sohbetlerin de belli konuları vardı. O eski bayramlar defteri yine açıldı. Ne vardı bu eski bayramlarda?
Akşam olunca bilgisayarı açtım. Bir yazı önüme düştü. Sadettin Ökten üstadın yıllar önce verdiği uzun bir röportajdı bu. Tabi ki hemen hemen her yazısını ilgiyle takip ettiğim bir isim olarak yazılanlar dikkatimi çekti. Okumaya başladım. Kimi cümleleri hocadan defalarca duymuştum. Yazının sonuna doğru benim dikkatimi çeken bir soru-cevap vardı.
Bayramın manası sizin için yalnızlık mıdır, yoksa kalabalıklık mı?
Bugün insanların etrafı kalabalık ama herkes yalnız. Bir gönül dostu yok. Bakın etrafınıza derdinizi dinleyecek birileri var mı? Bu böyle bir dönemdir. Herkes ben olarak yaşıyor. Eskiden böyle değildi. Benim için artık bayramlar yalnızlıktır.
Bizim serzenişlerimizden birisi de aslında insanın yalnızlığıdır. Yalnız insan bencilleşir. Oysaki bayram bir bencilleşme değil paylaşma günüdür. Bayramda kalabalıklara karışmak ister insan. Ne yazık ki bu söylediklerimizi günümüzde düşününce biraz içim kararıyor. Çünkü bireyselleşme bu denli yüksek olunca Bayram kavramının içi de boşalıyor. Bencil ve bireysel insan genel olarak kendisi üzerinden plan yapar. Bayram ise direkt başkalarıyla kaynaşma zamanıdır. Bencil insan maneviyatı bir kenara bırakır. Bayramlaşma ise maneviyata çağırır. Yalnızlaşan insan bir zaman sonra diğer değer yargılarını yitirdiği gibi “bayram” değer yargısını da yitirir. Böylece hayatımızdan bir büyük güzellik daha el ayak çeker, gider. Her şeye rağmen kalbimi ferah tutmak istiyorum. Gelecekteki bayramlarınızın manevi neşesinin daha yüksek olması dileğimle.
YORUMLAR