Nöbetçi Eczaneler
Çocuklar boğula boğula ağlıyorlardı. Nereden geldiği belli olmayan bir gürültü duyulduğunda karmaşa daha yeni başlamıştı. Kimse nereye kaçtığını bilmiyor; sesin mi, korkunun mu yoksa olacakların habercisi olan o görünmez ağırlığın mı peşinden sürükleniyorlardı, kestirilemiyordu.
Havadaki duman, etraftaki herkesin ciğerlerini dağlarken; korkuyla yürekleri ağza gelmiş birçok insanın gözleri sadece toza bulanıyordu. Bu kaosta herkes aynı korkuyu seçebiliyordu. Nefes almak bile cesaret işiydi ve içlerine çektikleri her nefes bir acıydı.
Şehrin en gözde tarihi binası… Tarihle kendi ömrüne ömür katıp yaşamış bu binanın duvarları kırmızıya boyandı. Bedeli ödenemeyecek bir kırmızıya; kan kırmızısına… Yıllardır içinde taşıdığı hatıralarla birlikte kendini, yanı başındakilerin omuzlarına attı. Geçmişle gelecek, bu günden sonra tekrar bir arada anılmayacak kadar düşmandı artık birbirine.
Ölüme gidenleri yolcu etmek, hiç bu kadar kolay olmamıştı bu şehirde. Peki ya ölüme giderken bekleyenlerin yolu merhametle kesiştiyse… Asıl korku, onların; bırakın tüylerini, kemiklerini bile diken diken etmekten daha fazlasını yaşatıyordu o insanlara.
Niçin?
Bir izahı bile olamayacak olsa da, yaşananlar dinlenemeyecek kadar zavallıca bir hırstan ötesi değildi.
Bayram arası verilmeyen ölümlere karıştı ezan sesleri…
YORUMLAR